Joomla Software Template

     Beni Anlıyormusun Kaymakam Amca Şiiri Büyük Beğeni Kazandı

İstanbul’daki Adıyamanlılar Vakfına ait derginin son sayısında (19.sayı) şiir bölümünde yayınlanan ve derginin editörlüğünü de yapan Gazeteci Abdulkerim Sonkaya’nın kaleme aldığı “ Beni Anlıyormusun Kaymakam Amca ” adlı şiir, kamunda büyük beğeni kazandı.

Gazeteci Abdulkerim Sonkaya tarafından Çelikhan’da görev yapan bir Kaymakam’ın köy ziyaretleri sırasında evinin balkonunda oturmuş özürlü genç bir kızı ziyaret etmesi sırasında aralarında geçen sohbete dayanarak ve genç kızın kaymakamla olan diyalogunu ele almıştı. Sonkaya, uzun bir aradan sonra resmin görüntüsünden etkilenerek kaleme aldığı “Beni Anlıyormusun Kaymakam Amca” adlı dramatik şiir’i kamuoyunda büyük beğeni kazandı.

Bestelediği şiirin tamamı Resim karesine bakarak bestelediğini söyleyen Gazeteci Abdulkerim Sonkaya, “ Yaklaşık iki yıl önce zamanın ilçe kaymakamı Harun Başıbüyük ile birlikte Taşdamlar Köyü ziyareti sırasında çekilmiş bir resimdi. O gün kaymakamın o özürlü genç kız kardeşimizle yaptığı konuşlara o an bile beni çok etkilemişti.

Kaymakam ha bire soru soruyordu genç kıza… Kaymakam, anlattıklarını kızın anladığını biliyordu. Oysaki dünyadan habersiz kız ise sadece kaymakamın yüzüne bakıp duruyordu. Ama genç kız o kadar mutluydu ki, sanki hayatında ilk kez bir kaymakamla görüşmesinin mutluluğunu yaşıyordu.

Yaklaşık 22 yıllık Fotoğrafçılık ve Gazetecilik hayatımda beklide binlerce resim çektim ama hiçbir resim karesi beni bu kadar etkilememişti. Şiir yazma yeteneğim hiç yok denecek kadar azdır. Ancak bu resim karesine baktığım da ilk kez içimden şiir yazmak geldi.

Bu şiir ise ilk kez Editörlüğünü yaptığım Adıyamanlılar Vakfı Dergisin de yayınlandı.

Yayınlanan bu şiir ile ilgili çok sayıda dost ve arkadaşlardan teşekkür mesajını alınca doğrusu duygulandım. Özürlü vatandaşlarımıza senede bir gün veya bir hafta hatırlamak değil, her zaman ve her gün hatırlamak toplum olarak görevimiz olmalı diye düşünüyorum ” diyerek konuya ilişkin düşüncelerini dile getirdi. 

BENİ ANLIYORMUSUN KAYMAKAM AMCA… 

Biliyorum kaymakamsın, merhametlisin, yufka yüreklisin…

Sana hoş geldin demek geliyor içimden…

Dertlerimi, sıkıntılarımı anlatmak isterdim. Oysaki…

Ne kalem tutabilecek ellerim

Ne de söyleyebilecek dilim kaldı kaymakam amca…

Alın yazımda özürlü olmak varmış…

Hayatta ne sevmeyi bildim. Ne de sevilmeyi…

Boynu bükük duvar dibinde yalnızlık kaderim oldu.

Yük oldum, anneme babama ve kardeşlerime…

Gün geldi ölümü bile arar oldum. Kaymakam amca...

Okula gitmeyi çok özledim Kaymakam amca…

Öğretmenime “Öğretmenim” demeyi…

Arkadaşlarımla oyun oynamayı…

Tahtaya çıkıp yazı yazmayı, ders anlatmayı…

Ve teneffüslerde zil çalmayı özledim kaymakam amca… 

Yüzüme hep bakıp duruyorsun öyle…

 Ne sen bir şey anlayabildin ne de ben…

Yüzündeki tebessümden beni çok sevdiğini biliyorum.

Aslında sana sarsılıp öpmeyi çok istiyorum.

Ama kalkamıyorum özrümü kabul et kaymakam amca…

Hayatın ne kadar acımasız olduğunu görüyor musun? Kaymakam amca…

Belki de ilk kez dertlerimi seninle paylaştım.

Omzuma koyduğun o merhametli ellerini,

Sarf ettiğin o güzel sözlerini ve insanlığını…

Seni senden bile çok sevdiğimi biliyormusun kaymakam amca…

‘Bana bir isteğin var mı?’ Diye soruyorsun.

Oysaki ben istek nedir bilmem ki…

Hayatımda ne yaşamın tadına vararak sevindim.
Ne de uykusuz kaldığım geceler için üzüldüm.

Beni anlıyormusun kaymakam amca…

                                      Abdülkerim SONKAYA